[Aside] Though this be madness, yet there is method in't.

Polonius (in Hamlet van William Shakespeare)

 

 

Jeroen Theunissen werd geboren, en dat is logisch, want zonder die op zich vrij arbitraire combinatie van genetisch materiaal en de versmelting van wat gameten had hij geen boeken geschreven; dit gebeurde in Gent, op 22 augustus 1977, een maandag, schijnt het.

 

Hij woont nog altijd in Gent. Iedere Gentenaar zegt dat Gent zo fantastisch is, links en hip en zo, maar dat is nogal overdreven, en Jeroen is er gewoon nooit weggeraakt. Story of his life.

 

Hij groeide op met twee ouders en heeft twee broers en een zus. Als kind al gaf hij blijk van een enorm talent voor melancholie, dagdromen en allerhande gepieker, naast ook een zeker gevoel voor humor en een liefde voor al wat scatologisch is.

 

Hij studeerde Germaanse talen in Gent, vertrok een paar keer op wereldreis en wilde zich elders vestigen, niet hier, elders is altijd beter, niet hier, niet hier, maar hij kwam toch terug. Story of his life dus.

 

Misschien was hij van in het begin een cronopio. Dat is een fantasiewezentje van de Argentijnse schrijver Julio Cortázar (1914 – 1984), die zelf te boek stond als de oppercronopio. Er zijn vele onduidelijkheden over het uiterlijk van de cronopio, maar algemeen wordt aangenomen dat ze er groen, pluizig en slijmerig uitzien. Ze zijn ongeorganiseerd, idealistisch, non-conformistisch, eerder gevoelig van aard, en hebben de neiging overal hun sleutels te vergeten. 

 

In ieder geval vatte Jeroen na zijn studie het dwaze plan op om boeken te schrijven in plaats van zich een degelijke baan te zoeken en te sparen voor een huis met een grote oprit. Hij debuteerde in 2004 met de roman De onzichtbare, en werd toen in ‘De volkskrant’ een gevaarlijk talent genoemd, wat enigszins eigenaardig is omdat Jeroen zich als cronopio door iedereen laat doen en nogal goedgelovig van aard is. Er volgden nog vele romans, ondermeer in 2013 De omwegen over mensen die vertrekken en naar huis terugkeren (story of his life, zei ik toch al) en Onschuld (2014) en Jouw huid (2018). In 2022 verscheen Ik = cartograaf, een persoonlijk reisverslag van een wandeling dwars door Europa. En in 2024 verscheen zijn meest recente roman Een week, een korte en intense roman waarin met mededogen, liefde en lichtheid het portret wordt geschetst van een vrouw die de pech heeft om te jong te sterven.

 

Naast romans schrijft Jeroen ook poëzie. Hij debuteerde in 2005 als dichter met Thuisverlangen, erna verschenen Het zit zo (in 2009) en Hier woon je (in 2015). In 2026 verscheen Absolute helderheid, een lijvige dichtbundel waarin Jeroen voor eens en voor altijd aan iedereen uitlegt wat de zin van het leven is. Hij is erg trots op dat boek en op het feit dat hij de zin van het leven gevonden heeft.

 

Het werk van Jeroen mogen we wel veelzijdig noemen. Hij onderzoekt grote existentiële en maatschappelijke thema’s op een kritische en persoonlijke manier. Zijn tegendraadse oeuvre, uitgegeven bij De Bezige Bij, wordt regelmatig geprezen.

 

Naast schrijver is Jeroen ook docent in de film- en theaterschool RITCS in Brussel, waar hij tekstanalyse, literair schrijven en kunst en cultuur geeft, en werkt hij als leraar creatief schrijven in Kunstacademie De Poel in Gent. Hij speelt graag liedjes van Georges Brassens op zijn gitaar, en als je hem wat wijn geeft, praat hij uren aan een stuk. Oh ja, volgende week vertrekt hij naar de Alpen om er een berghut te kopen. Of misschien de week erna. Jeroen is vegetariër en mijdt het vliegtuig, en eerlijk gezegd, en nu even ernstig, hij is ongerust over de toekomst. Hij heeft een hekel aan mensen die zichzelf belangrijk vinden, aan militarisme, autoritarisme, patriarchaat, racisme en seksisme. Liefst wandelt hij in een bos. Hij heeft twee onvoorstelbaar fantastische zonen, Fons en Briek, intelligenter dan hij en ook betere dribbelaars, en hij woont in Gent, waar je hem af en toe in een café kunt zien zitten met een boek.

 

Mijd hem! 

​

​​